RSS

Aynı Yürek Lekesi

17 Oca

Babam gelirdi ve akşam olurdu.

Bahçedeki akasya ağacı günboyu biriktirdiği kuşları
birer hayal topu olarak uzatırdı yatağımıza.

Siyah-beyaz bir fotoğraf gibi gelirdi babam.

Kamyonlar hep geceleri, hep uzaklara giderdi.
Ben o zamanlar bütün babaları susar sanırdım.
Yalnızca gaz lambasıyla konuşan bir diş gıcırtısıydı babam.
Kapılar titreyerek açılır, titreyerek kapanırdı.
Tanrıyı ve uzun konuşanları sevmezdi hiç.Babamdan yapılmış bir korkuydu dünya.

Ben o zamanlar yalnızlığı gece sanırdım.
Ne kadar susarsa o kadar terlerdi.
Boncuk bocuk döktüğü ter, hep uzağından geçen kadınların
içinde göveren gözleri miydi?Babam en çok kışa yakışırdı.

Bütün oyunlarımız başkalarının evlerine bir güzellemeydi.
Annem babamın günahları için bir namaz yumağı hâlâ.Ey penceresi dışarıya açık, içeriye kapalı evler…
Babam neden yalnızca içince güzeldi.

Şimdi beş ayrı evde aynı yürek lekesi
süt kokularına yayılıp duruyor.Babam on altı yıldır ölüme saçmalığını anlatıyor…

1999
Şükrü Erbaş

Reklamlar
 
Aynı Yürek Lekesi için yorumlar kapalı

Yazan: 17 Ocak 2013 in Türk Şiiri, Şiir, Şiirdir Baba

 

Etiketler:

Yorumlar kapalı.

 
%d blogcu bunu beğendi: