RSS

Etiket arşivi: Şükrü Koyutürk

Mektup Geldi Ahmetden

Dağlar başı kışladı
kar yağmaya başladı
mektup geldi ahmetden
ağlamağa başladım

Şükrü Koyutürksükrü-koyuturk

 
Mektup Geldi Ahmetden için yorumlar kapalı

Yazan: 31 Ağustos 2019 in Mektup, Türk Şiiri, Şiir

 

Etiketler:

Son Ümit Sende Kaldı

Çayı geçtim ada kaldı
gezmediğim il ora kaldı
çok büyüttüm gülmedim
son ümit sende kaldı

Şükrü Koyutürkahmet-koyuturk-babamdan-mektupIMG-3386.JPG

 
Son Ümit Sende Kaldı için yorumlar kapalı

Yazan: 31 Ağustos 2019 in Mektup, Türk Şiiri, Şiir

 

Etiketler:

Ahmet Koyutürk

iki buçuk yaşında ki
minik Ahmet
elini uzatmış fotoğraf
makinesini istiyor.

17-3-971

Ş. Koyutürk

 

 
Ahmet Koyutürk için yorumlar kapalı

Yazan: 01 Nisan 2012 in Şiir Gibi, Şiirdir Baba

 

Etiketler:

Son Buluşma

dede-kiz

Sanki son olduğu belliydi.. Uzun zaman sonra ilk kez gerçek bedeniyle karşı karşıyaydım. Tahmin ettiğim gibi yüz hatlarını unutmuştum.. Sadece o mükemmel ayrıntısız görünüşü aklımdaydı. Şapkası, her şeye rağmen hastalıksız gibi duran bedeni, insanın içini titreten gözleri ve güvende hissettiren elleri…

Hafızamda geriye doğru bakarsak; dedem hiçbir zaman kötü biri gibi kayıtlara geçmemiş. Hep iyi, sevecen, sıcak kanlı.. Karşılaştığımız anda da öyleydi gözümde… Benim bitanecik dedemdi. Odaya girdiğim an “Ayşe’n geldi hacı dede” dedi bir kadın. Sonra dedem ağır bedenini bana çevirip gözlerime bakarak “Ayşe’m” dedi. Ne diyerek karşılık verebilirdim ki? Karşımda ki bir yabancı gibiydi… Dede diyebildim gerisi gelmedi… Aslında ona söylemek istediğim o kadar çok şey vardı ki. Görüşmediğimiz 13 sene içinde anlatacak çok şeyim olmalıydı, ama olmadı.

Babam ellerine kapanıp “affet” dedi suçluymuşçasına.. O da cümlesini devam ettiremedi ellerine kapanıp ağladı! Bir baba ağlar mıydı ki? O gün uzun süren ayrılığın ilk ve son buluşmasıymış meğer. Bir daha yanına gidemedim. İstanbul’a döndükten 3-4 ay kadar sonra eve geldiğimde muhteşem bir sessizlik vardı. Her zaman ki deli dolu halimle salona dalıp “bu ne ölü evi gibi yaa” dedikten sonra annem “deden…” dedi. Anlamıştım! Evimiz ölü eviydi! Dedem ÖLMÜŞTÜ. Oysa ben daha ona doymamıştım. O saf kokusu bende bağımlılık yapmıştı ve benim o kokuyu tekrar içime çekmem gerekiyordu! Ölmüş olamazdı! O gün uyandığımda dedemin ölüm haberini alacağım aklıma gelmezdi… Ölümü ilk kez bu kadar yakınımda hissetmiştim. Fazla yakınımda! Her gün biraz daha alışmış olarak uyanıyorum yokluğuna. Ama hiçbir zaman tamamen alışmış olarak değil! Hala aklımda ve kalbimde… Seni çok özledim dede…

Ayşe’n

 
Son Buluşma için yorumlar kapalı

Yazan: 31 Mart 2012 in Şiir Gibi, Şiirdir Baba

 

Etiketler: ,

 
%d blogcu bunu beğendi: